Ludwigia

Kırmızı bitki yetiştirmeye başlamak isteyen bir akvaristin ilk denediği türlerden biri genellikle bu Ludwigia olur. Flowgrow, Ludwigia repens'i en kolay kırmızı akvaryum bitkileri arasında sayar: litre başına 0,4 watt gibi görece zayıf ışıkta büyür ve CO₂ gübrelemesine ihtiyaç duymaz. Tür ABD'nin güneyi, Orta Amerika ve Karayipler'de hendek, dere, göl ve gölet kenarlarında yaşar; sığ suda yoğun, sürünücü topluluklar kurar ve sürgün uçları su yüzeyini aşar. Doğada çok değişken bir türdür ve diğer Ludwigia türleriyle kolayca melezleşir; bu yüzden yerel formları bilimsel olarak ayırmak zordur.

Ticarette bu karmaşa sürer. Yuvarlak yapraklı, renkli bir formu “mesakana” adıyla satılır. Tropica'nın koyu bordo yapraklı 'Rubin'i L. repens'in bir çeşidi olarak sunulur, ancak Flowgrow bu bitkinin L. glandulosa'ya daha yakın bir melez olduğu görüşünü aktarır. Ludwigia palustris ve L. palustris × repens melezi de çok benzer görünür. Flowgrow'a göre en güvenilir ayrım su üstündeki çiçektedir: L. repens'in çanak yaprak uçları kadar uzun dört küçük sarı taç yaprağı vardır, L. palustris'te taç yaprak hiç yoktur.

Işık hem büyüme biçimini hem rengi belirler. Güçlü ışıkta bitki dik değil eğik, hatta yatay büyür ve çok sayıda yan sürgün verir; kırmızı ton en çok, başka bitkilerin gölgesinde kalmadan litre başına 0,5 watt ve üzerinde ışık aldığında koyulaşır. Tropica 'Rubin' için de ışık yetmediğinde alt yaprakların döküldüğünü yazar. PFK, cins genelinde CO₂'nin şart olmasa da büyümeyi, rengi ve genel sağlığı belirgin biçimde iyileştirdiğini belirtir. Bakım için 22–26°C ve pH 5–7,5 aralığı önerilir; karbonat sertliği 2–15 °dKH arasında sorun çıkarmaz. PFK, cinsin yumuşak ile orta sert arası, hafif asidik ile nötr suyu tercih ettiğini ama çoğunun geniş bir aralığa uyum sağladığını ekler.

Sık yapılan ilk hata, yeni dikilen bitkide yaprak dökülmesini görünce paniğe kapılmaktır. PFK'nin anlattığı gibi dükkândaki Ludwigia'ların çoğu seralarda su üstünde, topraksız yetiştirilir; su altına geçerken eski yaprakların bir kısmının erimesi normaldir. Ölen yapraklar temizlenir, yeni sürgünler beklenir; doku kültürüyle üretilmiş bitkiler bu geçişi daha kolay atlatır. İkinci hata bitkiyi uzun bitkilerin gölgesine dikmek, üçüncüsü budamayı ihmal etmektir. Yüzeye ulaşan sürgünler yatay büyüyüp yan dallar vererek alttaki bitkileri gölgeler.

Yumuşak yapraklı bir gövde bitkisi olduğu için bitki yiyen balıklarla uzun ömürlü olmaz; atlasta bitki yiyen olarak işaretlenen japon balığı, Buenos Aires tetrası ve öpücük balığı bu tür bitkileri kısa sürede tüketebilir. Budama artıkları asla doğal sulara atılmamalıdır. PFK, cinsin bazı türlerinin doğal alanları dışında istilacı olduğunu hatırlatır; Avrupa Birliği'nin istilacı türler listesinde de akraba türler Ludwigia grandiflora ve L. peploides yer alır.