İçeriğe geç
Akvaryum Atlası
Salyangozlar

Boynuzlu neritina

Clithon corona

Diğer adları: Dikenli neritina, Horned nerite, Sun snail, Clithon

Kabuğunun tepesinde kısa, kıvrık dikenlerden bir taç taşıyan küçük bir Güneydoğu Asya ve Pasifik neritinası. Taş ve kök yüzeylerindeki yosunu kazır, bitkilere dokunmaz; larvaları denizde geliştiği için tatlı su akvaryumunda çoğalmaz.

Boynuzlu neritina (Clithon corona)

Fotoğraf: Obsidian Soul · CC0 1.0 · Wikimedia Commons

KünyeBoynuzlu neritina

Yetişkin boyu
2,5 cm
Ömür
Kaynaklarda net veri yok
Köken
Batı Pasifik ve Güneydoğu Asya — Filipinler, Endonezya ve Malezya'dan Mikronezya, Yeni Gine, Solomon Adaları, Vanuatu, Samoa, Tayvan ve Ryukyu adalarına; akıntılı dereler ve haliçler
Zorluk
Orta
Sürü
Hayır
Tank seviyesi
Dip
En az akvaryum
20 litre
Beslenme
Otçul
Üreme
Yumurtlayan

Su değerleri

Bant türün rahat yaşadığı aralığı, nokta aralığın ortasını gösterir.

Kaynaklar arasında fark var; aralık iki kaynağı da kapsayacak şekilde geniş tutuldu. Ayrıntı aşağıdaki veri notlarında.

Mizaç

  • Barışçıl (1/5)
  • Karidese dokunmaz
  • Bitkili tanka uygun

Kaç tane, hangi eşey?

Grup

Grup

Öneri: Tek başına ya da birkaç birey birlikte tutulabilir; kaynaklar sayı vermez. Yosun miktarına göre yaklaşık 20 litreye bir salyangoz ölçü alınabilir.

Erkek ve dişiyi ayırt etmek: Dışarıdan eşey farkı görülmez; erkeğin sağ dokunacına yakın bir çiftleşme organı vardır ama yalnızca inceleme sırasında seçilir. Ayrı eşeyli bir türdür.

Boynuzlu neritina için grup önerisi: Grup.

Bakım notları

Boynuzlu neritina adını kabuğunun üst kıvrımlarında dizilen kısa, hafifçe kıvrık dikenlerden alır. Kabuk açık kahverengi ile sarımsı arasındadır ve koyu çizgi ya da üçgen lekelerle desenlidir; yüzeyi pürüzlüdür. Dikenler çoğu zaman aşınmış, kısalmış olarak görülür ve bazı bireylerde hiç bulunmayabilir; Pasifik'teki gözlemler dikensiz kabukların da bu türe ait olabileceğini gösterir. Dikenli Clithon türleri birbirine çok benzer ve kesin ayrım ancak boş kabuğun kapak (operkulum) iç yüzüne bakılarak yapılabilir; ticarette satılan 'boynuzlu' salyangozların hepsinin bu tür olmadığı hesaba katılmalıdır. Pet ticaretindeki salyangozlar üzerine yapılan bir DNA çalışması da bu türün taksonomisinin ve gerçek yayılışının henüz netleşmediğini vurgular. Doğal yayılışı Filipinler ve Endonezya'dan Samoa'ya kadar Pasifik adalarının dere sistemlerini kapsar; bazı adalarda tatlı su keşiş yengeçleri yalnızca bu salyangozun boş kabuklarını kullanır.

Doğada hem tatlı su derelerinde hem de haliçlerde yaşayan, yaşamının bir bölümünü denize bağlı geçiren bir türdür. Akıntılı derelerde ve gelgit bölgesinde sert yüzeylere tutunup yosun kazır. Akvaryumda bu davranış için taş ve kök gibi sert yüzeyler şarttır. Bir kaynağa göre bu salyangozlar pürüzsüz cam üzerinde diyatomları kazıyıp kıramaz; taşlı bir düzen bu yüzden de önemlidir. Önerilen değerler 25–30°C ve nötrün biraz üzerindeki pH'tır; kaynaklar geniş bir sertlik aralığında tutulabildiğini söylese de neritinaların genel olarak sert, bazik suda kabuklarını daha iyi koruduğu bildirilir. Tek bir salyangoz için 20 litrelik bir tank yeterlidir, fakat kapak mutlaka kapalı olmalıdır.

Kapağın önemi, neritinaların sudan dışarı tırmanma alışkanlığından gelir. Doğada gelgit bölgesinde yaşayan bu salyangozlar akvaryumda da camın üst kenarına, hatta dışarıya çıkabilir ve kuruyarak ölür. Kablo ve hortum boşlukları da kapatılmalıdır. Tamamen barışçıldır; karides tanklarında, küçük balıklı topluluklarda ve diğer salyangozlarla birlikte tutulabilir. Salyangoz yiyen balıklar ise onu kolayca kabuğundan çıkarır.

Sık yapılan hatalardan biri, sert yüzeyi olmayan, yalnızca cam ve bitkiden oluşan temiz bir tanka konup aç bırakılmasıdır. İkincisi yumuşak ve asidik sudur; kabuk aşınır, dikenler ve üst kıvrımlar daha da erir. Üçüncüsü, camda görülen küçük beyaz yumurta kapsüllerinden salgın beklemektir: bunlardan çıkan yüzen larvalar denize ulaşamadığı için tatlı suda gelişemez. Salyangoz sayısı bu yüzden yalnızca akvaryumcunun eklediği kadar kalır; bu tür, hızla çoğalan salyangozların aksine tankı istila etmez.

Beslenme

Otçul

Doğada kaya ve kök yüzeylerindeki yosunu ve diyatomları kazır. Akvaryumda da temel besini taş, kök ve dekor üzerindeki yosun tabakasıdır; pürüzsüz camda diyatomları pek kazıyamadığı bildirildiğinden sert yüzeyler önemlidir. Yosun azaldığında dibe batan balık yemi, yosun tabletleri ve haşlanmış yumuşak sebzeler verilir. Bitkileri yemez. Çok temiz ve yosunsuz bir tankta düzenli ek yem gerekir; aksi halde yavaş yavaş zayıflar.

Üreme

Yumurtlayan

Ayrı eşeyli bir türdür. Dişi sert yüzeylere yumurta kapsülleri bırakır; bunlardan serbest yüzen veliger larvalar çıkar. Doğada bu larvalar akıntıyla denize taşınır, planktonda gelişir ve daha sonra küçük salyangozlar olarak akarsulara geri döner. Bu nedenle tatlı su akvaryumunda üretim mümkün değildir; kaynaklar da türün akvaryumda çoğaltılamadığını yazar. Camda görülen yumurtalar bir sorun işareti değildir, yalnızca bu döngünün tatlı suda tamamlanamayan ilk adımıdır.

Kimlerle yaşar?

Uyumluluk motorunun atlastaki 190 türe karşı sonucu: 98 uyumlu, 60 riskli, 32 uyumsuz.

Bu türle akvaryum kur

Boynuzlu neritina hakkında sık sorulanlar

Boynuzlu neritinanın dikenleri neden kısa ya da kırık?

Dikenler doğal olarak aşınır ve yaşlı bireylerde çoğu zaman kısalır; bazı kabuklarda hiç bulunmayabilir. Yumuşak ve asidik su bu aşınmayı hızlandırır.

Boynuzlu neritina akvaryumda yavru yapar mı?

Hayır. Bıraktığı yumurtalardan çıkan larvalar gelişmek için denize ihtiyaç duyar; tatlı suda yavru yetişmez.

Boynuzlu neritina camdaki yosunu temizler mi?

Taş, kök ve dekor üzerindeki yosunu iyi temizler. Bir kaynak pürüzsüz camda diyatomları kazıyamadığını bildirir; bu yüzden tankta sert yüzeyler bulunmalıdır.

Boynuzlu neritina kaç derece suda yaşar?

25–30°C tropikal bir aralık önerilir. pH'ın nötrün biraz üzerinde tutulması kabuğun korunmasına yardım eder.

Boynuzlu neritina için kapak şart mı?

Evet. Neritinalar sudan dışarı tırmanma eğilimindedir; açık bir tanktan çıkan salyangoz kuruyarak ölür.

Boynuzlu neritina karides tankına konur mu?

Konabilir. Tamamen barışçıldır, karideslere ve yavrularına zarar vermez; yosun ve biyofilm için onlarla hafifçe yarışır.

Kaynaklar

Veri notları

  • Su: wirbellose.de 25–30°C, 1–20 dGH, pH 6,5–8. WWM neritinaların sert ve bazik su istediğini, Monks salyangozlar için genel olarak pH 7–8 ve 10–20 dH önerildiğini yazıyor → kesişim pH 7,0–8,0, gH 10–20. Türe özgü tek bakım kaynağı olduğu için düşük-orta güvenli.
  • Boy: türe özgü akvaryum boyu bulunamadı; wirbellose.de'deki '90 mm' açıkça hatalı (neritina için gerçek dışı). WWM çoğu neritinanın 1 inçten küçük kaldığını yazıyor; 2,5 cm bu üst sınırdır, tipik değer daha küçük olabilir.
  • Ömür: wirbellose.de 'bilinmiyor' → alan boş bırakıldı.
  • minLitre: wirbellose.de 'kapaklı 20 L'den'; Practical Fishkeeping neritinalar için salyangoz başına 20 L öneriyor.
  • Dikenler: Haynes (Micronesica) C. corona kabuklarının dikenli ya da dikensiz olabileceğini yazıyor; wirbellose.de dikenlerin çoğunlukla aşınmış olduğunu ve dikenli Clithon türlerinin ancak operkulum iç yüzünden ayrılabildiğini belirtiyor.
  • Ng ve ark. 2016: C. corona pet ticaretinde; IUCN'de 'Asgari endişe' ama taksonomisi ve gerçek yayılışı çözülmemiş.
  • Üreme: wirbellose.de yumurta kokonlarından yüzen veliger larvaları çıktığını, tatlı suda üremenin mümkün olmadığını; PMC9170520 amfidrom neritinaların deniz larva evresini koruduğunu; SeaLifeBase Neritopsina'nın ayrı eşeyli olduğunu ve planktonik larva geçirdiğini yazıyor.
  • zorluk 'orta': sert zemin ve yeterli yosun ihtiyacı, kapak zorunluluğu, WWM'nin neritinaları kirliliğe duyarlı bulması.
  • Görsel notu: müze kutusu ve etiketli Naturalis görselleri silindi; canlı birey fotoğrafları kullanıldı.

8 kaynağa dayanır · Son güncelleme: · Veri yöntemi · Hata bildir

Bilgiler genel bakım rehberi niteliğindedir; hastalık ve olağan dışı durumlarda veteriner hekime veya uzman akvariste danışın.

Salyangozlar grubundan diğer türler

Tümü