Boynuzlu neritina

Boynuzlu neritina adını kabuğunun üst kıvrımlarında dizilen kısa, hafifçe kıvrık dikenlerden alır. Kabuk açık kahverengi ile sarımsı arasındadır ve koyu çizgi ya da üçgen lekelerle desenlidir; yüzeyi pürüzlüdür. Dikenler çoğu zaman aşınmış, kısalmış olarak görülür ve bazı bireylerde hiç bulunmayabilir; Pasifik'teki gözlemler dikensiz kabukların da bu türe ait olabileceğini gösterir. Dikenli Clithon türleri birbirine çok benzer ve kesin ayrım ancak boş kabuğun kapak (operkulum) iç yüzüne bakılarak yapılabilir; ticarette satılan 'boynuzlu' salyangozların hepsinin bu tür olmadığı hesaba katılmalıdır. Pet ticaretindeki salyangozlar üzerine yapılan bir DNA çalışması da bu türün taksonomisinin ve gerçek yayılışının henüz netleşmediğini vurgular. Doğal yayılışı Filipinler ve Endonezya'dan Samoa'ya kadar Pasifik adalarının dere sistemlerini kapsar; bazı adalarda tatlı su keşiş yengeçleri yalnızca bu salyangozun boş kabuklarını kullanır.

Doğada hem tatlı su derelerinde hem de haliçlerde yaşayan, yaşamının bir bölümünü denize bağlı geçiren bir türdür. Akıntılı derelerde ve gelgit bölgesinde sert yüzeylere tutunup yosun kazır. Akvaryumda bu davranış için taş ve kök gibi sert yüzeyler şarttır. Bir kaynağa göre bu salyangozlar pürüzsüz cam üzerinde diyatomları kazıyıp kıramaz; taşlı bir düzen bu yüzden de önemlidir. Önerilen değerler 25–30°C ve nötrün biraz üzerindeki pH'tır; kaynaklar geniş bir sertlik aralığında tutulabildiğini söylese de neritinaların genel olarak sert, bazik suda kabuklarını daha iyi koruduğu bildirilir. Tek bir salyangoz için 20 litrelik bir tank yeterlidir, fakat kapak mutlaka kapalı olmalıdır.

Kapağın önemi, neritinaların sudan dışarı tırmanma alışkanlığından gelir. Doğada gelgit bölgesinde yaşayan bu salyangozlar akvaryumda da camın üst kenarına, hatta dışarıya çıkabilir ve kuruyarak ölür. Kablo ve hortum boşlukları da kapatılmalıdır. Tamamen barışçıldır; karides tanklarında, küçük balıklı topluluklarda ve diğer salyangozlarla birlikte tutulabilir. Salyangoz yiyen balıklar ise onu kolayca kabuğundan çıkarır.

Sık yapılan hatalardan biri, sert yüzeyi olmayan, yalnızca cam ve bitkiden oluşan temiz bir tanka konup aç bırakılmasıdır. İkincisi yumuşak ve asidik sudur; kabuk aşınır, dikenler ve üst kıvrımlar daha da erir. Üçüncüsü, camda görülen küçük beyaz yumurta kapsüllerinden salgın beklemektir: bunlardan çıkan yüzen larvalar denize ulaşamadığı için tatlı suda gelişemez. Salyangoz sayısı bu yüzden yalnızca akvaryumcunun eklediği kadar kalır; bu tür, hızla çoğalan salyangozların aksine tankı istila etmez.