Amano karidesi

Bu karidesin ününü 1980'lerde Japon düzenleyici Takashi Amano yaptı: bitkili tanklarındaki yosunla başa çıkmak için yerel bir toplayıcıdan binlerce renksiz karides istedi ve tür kısa sürede dünyaya yayıldı. Uzun süre Caridina japonica adıyla satıldı; 2006'daki revizyondan sonra doğru adı Caridina multidentata'dır. Ticarette 'amano' diye satılan her karidesin gerçekten bu tür olmadığı, bazı partilerin benzer Tayvan veya Endonezya formlarını içerebileceği de kaynaklarda not edilir.

Tankta asıl işi yüzeyleri temizlemektir. Kesici ağız parçaları yoktur; yaprak, taş ve cam üzerindeki ince tabakayı küçük kıskaçlarıyla sürekli kazır. Yosun türlerinin neredeyse hepsini kazır; siyah fırça yosunu ve bazı siyanobakteriler ise çoğu zaman ilgisini çekmez. Bitkilerde gördüğü delikler çoğunlukla besin eksikliğinden zaten çürümekte olan dokudur; sağlıklı yaprağa zarar vermez. Artık yemi, çürüyen bitkiyi ve balık dışkısını toplar ama bunları sifonla alınabilecek küçük koyu parçalara dönüştürür; nitratı azaltmaz, su değişimi yine aynı sıklıkta yapılmalıdır.

Doğada orta ile güçlü akıntılı, taşlı akarsularda yaşar; filtreden gelen akıntıdan rahatsız olmaz ve yüzeylere iyi tutunur. Su değerleri için 18–26°C, pH 6,0–7,5 ve en az 6 gH iyi bir banttır. pH 6'nın altına düştüğünde zorlanır, 7,5'in üzerinde ise ömrü kısalır; yoğun CO₂ verilen tanklarda pH bu yüzden izlenmelidir. Bazı kaynaklar serin suyu, 25°C'nin altını daha uygun bulur. Sünger filtre ya da Hamburg mat filtre hem emilme riskini ortadan kaldırır hem de karidesin sürekli otladığı bir yüzey sağlar.

En sık yapılan hata tuz ve bakırdır. Yetişkin amano, balıklara 'tonik' olarak verilen litrede 3 gram kadar tuzda bile ölebilir; bakır içeren ilaçlar ise kanındaki bakır tabanlı hemosiyanini bozarak solunumu çökertir. Salyangoz ilacıyla işlenmiş ve iyi durulanmamış bitkiler de ani ölümlerin başlıca nedenidir: zehirlenen karides önce beyazlaşır ya da pembeleşir, sonra dibe yatar. İkinci hata, kaç tane konursa konsun amano'nun bakımın yerini tutacağını düşünmektir. Üçüncüsü, düşük gH'dir: 6 gH'nin altında deri değişimi aksar. Yetişkinler yaklaşık ayda bir kabuk değiştirir; atılan eski kabuk tankta bırakılabilir, karidesler onu kemirir. Doğru koşullarda 4 yıla kadar yaşayabilen dayanıklı bir karidestir.